Działalność ta miała duże znaczenie, ponieważ rozszerzenie akcji oświatowej wywołało znaczne zapotrzebowanie na nauczycielki ludowe, a jednocześnie niewiele kandydatek miało do tego odpowiednie kwalifikacje, zwłaszcza w kwestii dobrej znajomości języka polskiego. Sekcja miała zatem za zadanie prowadzić szybkie kursy dokształcające. Od początku do końca istnienia działała ona nielegalnie. Kierowały nią Michalina Łęska i Anna Czekotowska. Pierwotnie były to otwarte w Mińsku w grudniu 1905 roku sześciomiesięczne kursy dla nauczycielek ludowych. Wkrótce opiekę nad nimi przejęło nielegalne wówczas Polskie Towarzystwo „Oświata” w Mińsku, stopniowo przekształcając je w seminarium nauczycielskie. Miało ono dwa oddziały – ukończenie wyższego dawało tytuł nauczycielki ludowej, natomiast niższego – tzw. ludówki. Najbardziej zaangażowaną w to przedsięwzięcie osobą była Michalina Łęska, która zajmowała się sprawami organizacyjnymi seminarium, prowadziła zajęcia i pomagała słabszym uczennicom. Na kursach nauczycielskich wykładano zarówno przedmioty związane ściśle z propagowaniem polskości (język polski, historię i literaturę polską, religię katolicką), jak też z innych dziedzin: przyrodę, arytmetykę, śpiew, gry dziecięce, pedagogikę i metodykę. Zapoznawano się także z wydawnictwami ludowymi.