Pismo redagował Władysław Ratyński pełniący funkcje kierownika literackiego, a żona właściciela, Anna, pisała kronikę i prowadziła księgowość. Drukarnia została wkrótce unowocześniona przez zakup maszyn i czcionek z nowymi krojami pisma. 1 lutego 1912 zmienił tytuł pisma na "Gazeta Łódzka" pod którym dziennik wychodził do 1915 zyskując popularność wśród mieszkańców Łodzi. Przeprowadzona w 1913 przez Inspektora Fabrycznego kontrola wykazała, że zarządzającym był Zygmunt Luboszycki, drukarnia zatrudniła 18 osób w tym 4 młodocianych, wyposażenie drukami stanowiły trzy maszyny typograficzne i 65 kaszt z czcionkami. Na druk akcydensów zużyto surowca za 4500 rubli, a książek za 250 rubli. Robotnikom drukarni wypłacono 9750 rubli pensji, wydatki redakcyjne (honoraria ?) wyniosły 3000 rubli, a administracyjne 1200 rubli. Oprócz gazety, drukowano tygodnik „Śmiech" i drobne prace o rynkowej wartości 20 000 rubli. W połowie 1914 drukarnia prasowa została przeniesiona na Przejazd 8 (ul. J. Tuwima). W czasie l wojny światowej "Gazeta Łódzka", według opinii części mieszkańców miasta wyrażała sympatie procarskie, a potem proniemieckie, co przy spadku poziomu artykułów spowodowało obniżenie sprzedaży, zatem zmniejszenie nakładu i osiąganych zysków.