Po pewnym czasie obóz jeniecki został przekształcony w obóz pracy przymusowej. Obok radzieckich jeńców pojawili się w nim białoruscy Żydzi, których zmuszano do pracy na pobliskich gospodarstwach rolnych lub w działających na terenie obozu zakładach rzemieślniczych – krawieckich, młynarskich, stolarskich, ślusarskich, szewskich, tartacznych itp. Niewolnicza praca więźniów służyła w pierwszym rzędzie zaopatrywaniu niemieckiego garnizonu Mińska. Liczba osadzonych wahała się zazwyczaj między 500 a 1000 osób, natomiast po likwidacji mińskiego getta (październik 1943) spadła do około 200.
Początkowo więźniów przetrzymywano w kołchozowej stodole oraz ziemiankach wykorzystywanych przed wojną do magazynowania ziemniaków lub mięsa. Później pod nadzorem Niemców więźniowie wybudowali w Małym Trościeńcu prawdziwy obóz – z wieżyczkami strażniczymi, ogrodzeniem oraz barakami zdolnymi pomieścić 600 więźniów i ich strażników. Obóz zbudowany został na planie prostokąta o wymiarach około 200 metrów na 200 metrów, którego powierzchnia wynosiła około 4 hektarów. Otoczono go trzema liniami zasieków z drutu kolczastego (środkowa była pod napięciem elektrycznym). W pobliżu obozowej bramy wybudowano wartownię.