W latach 1958–1968 pracował równocześnie na Wydziale Humanistycznym UMK, gdzie utworzył kierunek pedagogika i był kierownikiem Katedry Pedagogiki. Od 1968 do przejścia w 1974 na emeryturę był dyrektorem Instytutu Pedagogiki i Psychologii WSP. W latach 1970–1974 pełnił funkcję prorektora Uniwersytetu Gdańskiego.

Od 1947 był członkiem PPS, od 1948 w PZPR, w latach 1950–1954 radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bydgoszczy.

Zainteresowania naukowo-badawcze Ludwika Bandury koncentrowały się wokół procesu dydaktycznego i jego uwarunkowań oraz zagadnień związku teorii z praktyką w nauczaniu. Ponadto prowadził badania nad problemem trudności dydaktycznych oraz zagadnieniami studiów wyższych.

Zmarł w Gdańsku, pochowany na cmentarzu Srebrzysko (rejon II, kwatera TAR II-1-21).

Publikacje (wybór) Szkoła uspołeczniona, 1947 Poglądy pedagogiczne Stanisława Staszica, 1956 Zagadnienie błędów uczniowskich, 1963 Trudności w procesie uczenia się, 1968, 2 wyd. 1970 O procesie uczenia się, 1971 Wybrane problemy studiów dla pracujących, 1974 Uczniowie zdolni i kierowanie ich kształceniem, 1974