Od 1934 był mężem Marii Cecylii z domu Ociepki (1910–1972), nauczycielki. W 1938 rozpoczął studia pedagogiczne na Uniwersytecie Warszawskim.
Walczył w kampanii wrześniowej 1939, podczas bitwy nad Bzurą dostał się do niemieckiej niewoli. Po ucieczce z obozu jenieckiego pracował jako robotnik w fabryce pudełek w Warszawie, brał udział w tajnym nauczaniu. Po upadku powstania warszawskiego przebywał z żoną w obozie w Pruszkowie, skąd trafili do pracy przymusowej w Berlinie. Tam Ludwik Bandura pracował jako robotnik w zakładach Dürener-Moetall-Werke.
Po wojnie, od maja 1945 był nauczycielem, a w latach 1948–1954 dyrektorem, Państwowego Liceum Pedagogicznego w Bydgoszczy, w latach 1946–1948 studiował też na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika (UMK) w Toruniu. W 1950 na UMK uzyskał stopień naukowy doktora filozofii na podstawie rozprawy Wpływ wojny na psychikę dzieci i młodzieży. Od 1954 do 1962 pełnił funkcję zastępcy profesora i prorektora Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku, w latach 1962–1968 był rektorem tej uczelni. W 1957 otrzymał tytuł docenta, 19 maja 1965 Rada Państwa nadała Ludwikowi Bandurze tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a 23 września 1971 - tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych.