Energia elektronu (wartość własna operatora) zależy od wartości a wartość funkcji własnej – od i Kwadrat bezwzględnej wartości modułu tej funkcji określa gęstość prawdopodobieństwa znalezienia elektronu w danym miejscu otoczenia jądra (zobacz: gęstość elektronowa).
Cechy orbitalu s Gdy poboczna liczba kwantowa orbital nosi nazwę „orbitalu ”. Symbole oznaczają orbitale o różnych wartościach głównej liczby kwantowej
W przypadku orbitalu wartości funkcji falowej w różnych punktach otoczenia jądra zależą od wartości a nie zależą od i („chmura elektronowa” wewnątrz sfery).
Na wykresach funkcji opisujących zależność od (radialna funkcja rozkładu gęstości ładunku) występują maksima i minima. Dla różnych wartości głównej liczby kwantowej uzyskuje się funkcje świadczące o największym prawdopodobieństwie występowania elektronu w odległościach zbliżonych do promieni odpowiednich orbit w modelu atomu Bohra.
Przykład orbitalu 3s Funkcja falowa dla orbitalu ma postać:
gdzie dolny indeks (3,0,0) zawiera informację o liczbach kwantowych ( ).
Energia jest równa:
gdzie: – rydberg, pozaukładowa jednostka energii (energia wiązania elektronu w atomie wodoru), – elektronowolt.
Zobacz też hybrydyzacja (chemia) orbital p sprzężone wiązania wielokrotne wiązanie pi wiązanie sigma wiązanie wielokrotne
Bibliografia
Kategoria:Fizyka atomowa Kategoria:Mechanika kwantowa