W kadencjach VII i VIII wybierany był w kurii IV (gmin wiejskich) z okręgu wyborczego nr 3 (Wadowice-Andrychów-Kalwaria-Myślenice-Jordanów-Maków), w kadencjach IX i X w kurii I (wielkiej własności) z okręgu wyborczego nr 3 (Bochnia-Wieliczka-Podgórze-Brzesko). Był także kilkakrotnie członkiem wspólnych Delegacji. W parlamencie wiedeńskim należał do grupy posłów konserwatywnych - stańczyków Koła Polskiego. Uważany za eksperta wojskowego - na terenie parlamentu zajmował się głównie prawami wojskowymi: budową koszar, organizacją landwery oraz stanem zdrowotności armii. Był także referentem spraw obrony krajowej w komisji budżetowej Rady Państwa. Całkowicie popierał politykę wojskową Wiednia i przedłużenie ugody z Węgrami (1887), jednocześnie krytykując posłów młodoczeskich krytykował za rusofilizm. W swoich tekstach publicystycznych zamieszczanych głównie na łamach „Przeglądu Polskiego”, „Gazety Krakowskiej”, „Dziennika Polskiego”, „Osterreichisch- Ungarische Revue” działał na rzecz wzmocnienia Austro-Węgier i przeciwstawiał się ówczesnej polityce rosyjskiej. Idealizował polityków węgierskich, szczególnie Andrassego. Po powstaniu bloków europejskich - uzasadniał bezsensowność sojuszu Francji i Anglii z Rosją, podkreślając rozbieżność interesów tych państw. Opowiadał się zarazem za polityką ekspansji Austro-Węgier na Bałkanach.