Genethliakon (z gr. γενέθλιος genēthlios – 'urodzinowy, dotyczący narodzin', od gr. γενεά geneā – 'narodziny, przyjście, powstanie') – pieśń pochwalna z okazji narodzin dziecka lub z okazji rocznicy urodzin osoby zazwyczaj powszechnie znanej; pochodzący z okresu hellenistycznego antyczny gatunek liryki. Jest typowym przykładem poezji okolicznościowej: zdeterminowanej i związanej tematycznie z jakimś wydarzeniem z życia człowieka.

Z poezji greckiej został przeniesiony na grunt literatury rzymskiej i tam dalej rozwijany. Znane są genethliaka autorstwa Wergiliusza; rzymskiego poety Tibullusa na urodziny jego przyjaciół: Cornutusa i Sulpicji (Starszej); poezje Owidiusza z okazji urodzin żony oraz swych własnych; ponadto genethliaka Stacjusza (Silvae II,7; IV,7 i 8): upamiętniające m.in. urodziny poety Lukana oraz utwory Auzoniusza z IV wieku po Chrystusie. Podobne motywy możemy odnaleźć także w twórczości Persjusza i Marcjalisa.

Pewne znamiona genethliakonu mogą nosić teksty biblijne takie jak: kantyk Zachariasza wypowiedziany po narodzinach jego syna, Jana (Benedictus: Łk 1, 76-79);