słowa anioła skierowane do pasterzy (Łk 2, 10-14), czy kantyk Symeona (Łk 2, 29-32).
Stanowiące treść genethliaków życzenia z okazji urodzin formułowane są w stylu ozdobnym, podniosłym, z użyciem wielu kunsztownych figur retorycznych i tropów. Motyw życzeń urodzinowych był często podejmowany w nowożytnej poezji nawiązującej do wzorów klasycznych (Adam Naruszewicz, Do Stanisława Augusta króla polskiego … w dzień urodzenia, 1771), szczególnie zaś w twórczości epideiktycznej (epideiktikós – 'popisowy, pokazowy') i panegirycznej – opartych na wzorach oratorskich.
Od czasów antycznych mowy urodzinowe nazywane były przez klasycznych retorów mianem logos genethliakos. Należały one do genus demonstrativum (rodzaju oceniającego, „demonstratywnego“) obejmującego wypowiedzi retoryczne zawierające pochwałę (laus) osób, rzeczy, problemów, wartości, a w tym przypadku wydarzeń. Rodzaj ten miał szczególne zastosowanie w popisowym oratorstwie okolicznościowy, które charakteryzował najczęściej styl średni oraz pokazowy, sztuczny wykład zwany epideiksis.