Z tym znakiem łaski, położyła młodych kobiet na tym samym poziomie jak księżniczki krwi.
Kiedy dziewczęta po raz pierwszy oficjalnie zaprezentowano na dworze, marszałek Villeroy powiedział do wuja króla Gastona, księcia Orleanu:
„Oto młode panie, które obecnie nie są wcale bogate, lecz wkrótce będą miały piękne zamki, dobre dochody, drogocenne klejnoty, srebrne zastawy stołowe i być może wysoką pozycję”.
W Paryżu mazarinetki wywołały spore zamieszanie z powodu swojego wyglądu. W środowisku, gdzie blada skóra i obfite kształty uważane były za ideał piękna, ciemne włosy, cera i szczupłość dziewcząt budziła sensację.
W jednym z tzw. „mazarinadów” (fr. Mazarinades), pamfletów przeciwko kardynałowi publikowanych we Francji w latach 1648–1653, opisano siostrzenice kardynała w następujący sposób: Oryginał francuski Polskie tłumaczenieElles ont les yeux d'un hibou, L'écorce blanche comme un chou, Les sourcils d'une âme damnée, Et le teint d'un cheminée.Mają sowie oczy, Białą skórę jak kapusta, Brwi potępieńców, Skórę ciemną jak węgiel i te usta.
W innych „mazarinadach” nazywano je „księżniczkami brudu” i „śmierdzącymi wężami”.
Podczas Frondy zostały zmuszone dwukrotnie do opuszczenia Paryża i musiały udać się na wygnanie. Po stłumieniu buntu kardynał Mazarin postanowił zabezpieczyć je poprzez korzystne mariaże.
Przypisy
Kategoria:Francuska szlachta