(do lipca 1920 roku) i 201 (od lipca 1920 roku) pułku piechoty. W czasie wojny polsko-bolszewickiej był czterokrotnie ranny, ostatni raz w czasie bitwy o Warszawę. Dostał się wtedy do niewoli, z której zbiegł.
Później brał udział w zdobyciu Wilna. Został zdemobilizowany w 1921 roku.
Dwudziestolecie międzywojenne W latach 1921–1922 Gorzkowski organizował Związek Strzelecki w powiecie puławskim. Wkrótce jednak przeniósł się do Warszawy, gdzie zaczął aktywnie organizować Związek Harcerstwa Polskiego. Od 1923 roku był sekretarzem Komendy Chorągwi Warszawskiej. W tym czasie poznał i zaprzyjaźnił się z Tomaszem Piskorskim. W harcerstwie pełnił funkcje Członka Komendy Chorągwi Mazowieckiej, Przewodniczącego Komisji Dyscyplinarnej w Kwaterze Głównej ZHP i Kierownika Wydziału Mniejszości Narodowych w Kwaterze Głównej ZHP (tuż przed II wojną światową).
Wraz z Wacławem Błażejewskim założył w 1937 roku wydawnictwo „Godziemba”, które było czynne również w czasie II wojny światowej.
W latach 30. pracował w Państwowym Banku Rolnym, gdzie awansował na stanowisko sekretarza dyrektora PBR. W tym czasie współwydawał – z Józefem Sosnowskim – pismo „Polska Młodych”.