Wkrótce Paradis poważnie zachorowała na złośliwego raka, a jej stan zdrowia powoli się pogarszał. Rankiem w dniu swojej śmierci otrzymała pozwolenie na opublikowanie Reguły nowego zgromadzenia. Zmarła nagle po obiedzie i po przyjęciu ostatnich sakramentów 3 maja 1912 roku Jej szczątki zostały ekshumowane 4 października 1935 roku.
Proces beatyfikacyjny rozpoczął się 27 listopada 1952 roku w Sherbrooke wraz z rozpoczęciem lokalnego procesu gromadzenia dokumentacji i świadectw; proces zakończył się w 1952 roku. Od momentu zezwolenia na rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego Marii Leonii Paradis przysługiwał tytuł Sługi Bożego, co nastąpiło 13 czerwca 1966 roku za papieża Pawła VI. Drugi proces został zwołany i trwał zaledwie trzy miesiące w 1968 roku. Oba lokalne procesy zostały ratyfikowane w 1970 roku, a wszystkie dokumenty zostały przekazane do Rzymu w celu oceny. 31 stycznia 1981 papież Jan Paweł II podpisał dekret o heroiczności jej cnót i od tej pory przysługiwał jej tytuł Czcigodnej Służebnicy Bożej. 17 lutego 1984 roku zatwierdził jej też dekret uznający jej cud i beatyfikował ją 11 września 1984 r. w Montrealu.