W 1968 przeprowadziła we wrocławskiej AM swoje kolokwium habilitacyjne (stopień naukowy docenta nauk medycznych uzyskała w 1969, a w 1971 – tytuł naukowy docenta); również w roku 1968 podjęła obowiązki ordynatora Oddziału Internistyczno-Kardiologicznego Szpitala Specjalistycznego we Wrocławiu (wcześniej Oddział Chorób Wewnętrznych), będąc równocześnie docentem detaszowanym (oddelegowanym) Akademii Medycznej we Wrocławiu. Pracowała w tym oddziale do 1992 roku, do przejścia na emeryturę.
W latach 1977–1998 prowadziła Kardiologiczny Ośrodka Naukowo-Badawczy w Dusznikach-Zdroju; w 1978 dodatkowo prowadziła podspecjalizację z kardiologii w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego.
Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego Rada Państwa nadała jej w 1979; w 1983 powierzono jej obowiązki Specjalisty Wojewódzkiego ds. Kardiologii. W 1985 dokonała otwarcia Ośrodka Wszczepiania Stymulatorów w Pododdziale Intensywnej Terapii Kardiologicznej.
W 1988 Rada Państwa nadała jej tytuł naukowy profesora zwyczajnego.