thumb|200px|Orbitale (w wierszach: = 1, 2 i 3): – kolumna lewa – kolumna środkowa – po prawej Orbital p – taki orbital, czyli falowa funkcja własna elektronu w polu oddziaływania jądra lub rdzenia atomowego, która odpowiada pobocznej liczbie kwantowej Od wartości głównej liczby kwantowej zależy energia elektronu, a od wartości magnetycznej liczby kwantowej – funkcja rozkładu określająca „gęstość ładunku” (kwadrat modułu funkcji falowej) w różnych punktach otoczenia jądra. Orbitale mają formę wzajemnie prostopadłych „obrotowych ósemek”, łącznie wypełniających sferę wokół jądra (podobnie jak orbital s). Radialny rozkład gęstości cechują maksima (w liczbie ). Najwyższe z nich występuje w odległości od jądra zbliżonej do wartości promienia odpowiedniej orbity Bohra.
Równanie Schrödingera i orbitale Równanie Schrödingera wiąże funkcję falową z energią całkowitą Dla tzw. stanów stacjonarnych – takich, w których energia nie zmienia się w czasie – ma ogólną postać:
gdzie: – operator Hamiltona.