Kształt tej chmury jest wyjaśniany po zastąpieniu par funkcji i przez ich kombinacje liniowe.
W przypadku orbitalu można zamiast funkcji i
zastosować funkcje i
Konsekwencją tej zamiany jest otrzymanie trzech ilorazów funkcji dla m = 0, +1 i –1:
Bezwzględne wartości funkcji są największe wzdłuż osi Wartości funkcji są dodatnie dla i ujemne dla Na płaszczyźnie funkcja ma wartość zero (płaszczyzna węzłowa).
Bezwzględne wartości funkcji są największe wzdłuż osi Wartości funkcji są dodatnie dla x > 0 i ujemne dla x < 0. Płaszczyzną węzłową jest
Bezwzględne wartości funkcji są największe wzdłuż osi Wartości funkcji są dodatnie dla i ujemne dla Płaszczyzną węzłową jest
Określając prawdopodobieństwo znalezienia elektronu w określonych punktach otoczenia jądra, bierze się pod uwagę wartości kwadratu modułu funkcji falowej (zgodnie z interpretacją Maxa Borna). Graficznym obrazem chmur elektronowych są bryły określane jako „obrotowe ósemki” lub „hantle”, wewnątrz których prawdopodobieństwo znalezienia elektronu wynosi np. 90%. Zależność gęstości tego prawdopodobieństwa od odległości od centralnego ładunku określa funkcja Nie jest ona zależna od a więc radialne funkcje rozmieszczenia na orbitalach mają kształt podobny do opisanego w odniesieniu do orbitalu s. Funkcje te cechuje występowanie maksimów w liczbie Oznacza to np.