Jakkolwiek paleografowie dokładają wiele starań, by odkryć możliwe najwcześniejsze rękopisy, do tej pory nie odkryto żadnych rękopisów Nowego Testamentu z I wieku. Niektórzy paleografowie (Thiede, O’Callgahan) wskazywali na 7Q4, 7Q5, oraz jako prawdopodobne rękopisy Nowego Testamentu z I wieku. 7Q4 oraz 7Q5 bezsprzecznie pochodzą z I wieku, jednak fragmenty te nie przekazują tekstu Nowego Testamentu (7Q4 zidentyfikowany został z tekstem 1 Henocha 103). Pozostałe rękopisy datowane są na II wiek przez najbardziej liczących się paleografów.
Rękopisy z tego okresu reprezentują tekst Nowego Testamentu mieszczący się w tradycji tekstu aleksandryjskiego, cezarejskiego bądź zachodniego, z mniejszymi lub większymi od tych tradycji odchyleniami. Tekst bizantyński w ogóle nie jest reprezentowany wśród rękopisów z tego okresu. Większość rękopisów tej kategorii odkryta została w XX wieku.
Wszystkie rękopisy z pierwszej połowy II wieku są bardzo fragmentaryczne i ich przydatność z punktu widzenia krytyki tekstu jest niewielka. Dopiero przy końcu II wieku pojawiają się rękopisy zawierające niemal całe bądź znaczne partie ksiąg nowotestamentowych (papirusy z kolekcji Bodmer i Chester Beatty).