Szłom i pancerz z żelaznymi kółkami był rzadkością.

Struktura wojska Ówczesne wojsko polskie składało się z dwóch części – drużyny książęcej i pospolitego ruszenia

Drużyna książęca

right|250px|thumb|Przypuszczalny zasięg państwa Mieszka I – Civitas Schinesghe i ziemie przyłączone przez tego władcę. Podstawą armii była drużyna. Drużyna Mieszka I to doskonale wyposażone doborowe wojsko stałe. Drużynnicy znajdowali się na pełnym utrzymaniu księcia, otrzymywali regularnie żołd oraz wszystko, co było im potrzebne do życia i walki. Drużyna liczyła około 3000 ludzi i dzieliła się na dyslokowane po kraju oddziały. Część drużynników przebywała bezpośrednio przy boku władcy. Książę opiekował się rodzinami swoich drużynników i łożył na utrzymanie ich dzieci. Drużyna utrzymywała się przede wszystkim z włości książęcych oraz z danin. Według relacji Ibrahima ibn Jakuba, podatki pobierane przez Mieszka I szły na żołd jego żołnierzy, którym dawał "odzież, konie, broń i wszystko, czego potrzebują". Ibrahim pisał dalej: "ma on [Mieszko I] 3000 pancernych, podzielonych na oddziały, a setka ich znaczy tyle, co dziesięć setek innych [...]