Barbieri-Low, profesor historii Chin z University of California, zauważył, że podziwu jaki songowscy uczeni żywili dla sztuki tworzonej przez swoich kolegów, nie mieli już dla dzieł autorstwa zawodowych malarzy, żyjących ze sztuki swego pędzla.
Za czasów Północnej dynastii Song (960–1126 CE), pojawiła się nowa klasa uczonych-artystów, którzy nie posiadali kunsztu tromp l’oeil malarzy akademickich, a nawet umiejętności zwykłych artystów malarzy. Malarstwo tych uczonych było proste, a czasami nawet nieporadne, lecz mimo to krytykowali oni pozostałe dwie grupy jako zwykłych rzemieślników, ponieważ byli oni zależni od zamówień, a nie tworzyli wyłącznie dla rozrywki lub auto-ekspresji. Uczeni-artyści uważali, że malarze, którzy koncentrują się na realistycznych odwzorowaniach, którzy używali wielu kolorów, lub – co najgorsze ze wszystkiego – którzy przyjmowali za swą sztukę pieniądze, są nie lepsi niż jarmarczni rzeźnicy i druciarze. Nie można ich było uważać za prawdziwych artystów.