Chorągwie ziemskie (królewskie) składały się ze średniej i drobnej szlachty określonego terytorium, a także z wójtów i sołtysów dóbr królewskich i kościelnych lub też z sołtysów tych wsi szlacheckich, których posiadacze stawali pod daną chorągwią. Chorągwie rodowe wystawiali możnowładcy. Każdy rycerz miał prawo wyboru chorągwi (ziemskiej czy rodowej swego okręgu), w jakiej chciał odbyć wyprawę.
Chorągwiami ziemskimi dowodzili dygnitarze danych ziem, lub wyznaczeni przez króla rycerze, rodowymi – możnowładcy, którzy je formowali, chorągwie zaciężne miały za dowódców tych, którzy je królowi przyprowadzali jako zorganizowaną całość, albo osoby wyznaczone przez monarchę.
Pospolite ruszenie Pospolite ruszenie w potrzebie powoływał król i na jego rozkaz starostowie wzywali rycerstwo bądź na expeditio generalis, bądź na wyprawę mniejsząjedna dzielnica państwa. Na czele wojsk wyprawy mniejszej stawał zazwyczaj starosta danej ziemi. Starostowie ziemi mieli też uprawnienia zwołać pospolite ruszenie swej ziemi bez rozkazu królewskiego. Starostom podlegały też w tym czasie grody obronne i oni mianowali w nich dowódcówW Małopolsce nie było starostów.