Dowódców grodów i burgrabiów wyznaczał bezpośrednio król.
Jeżeli wyprawa obejmowała cały kraj, to na polecenie królewskie pospolite ruszenie zbierało się w swych ziemiach, a stamtąd pod wodzą właściwych dygnitarzy: starostów, później kasztelanów i wojewodów, maszerowano do miejsca koncentracji.
Powinności wojskowe w granicach państwa były obowiązkiem bez wynagrodzenia. Służba wojenna poza granicami była płatna. Statuty kazimierzowskie przewidywały jednak, że szlachta może służyć poza granicami kraju walczyć bez wynagrodzenia, gdy zostanie „uproszona przez króla”.
Statut kazimierzowski nie określał wysokości opłaty. W późniejszych czasach szlachta, wyjednywała u królów coraz korzystniejsze zobowiązania wobec siebie. Ludwik Węgierski wystawił w Budzie w roku 1355 przywilej, gdzie obiecał rycerstwu polskiemu dać odszkodowanie za wszelkie straty, jakie poniosą uczestnicy wypraw zagranicznych, a w 1374 roku, w Koszycach, przyrzekł, że jeżeli podczas wyprawy zagranicznej szlachcic dostanie się do niewoli, to monarcha go wykupi. Dalsze przywileje otrzymała szlachta też w czasach Jagiełły.