W przypadku iterowanego dylematu więźnia powinien zachodzić dodatkowy warunekRichard Dawkins, Samolubny gen, Oxford University Press, 1989, .:
2 R > T + S
Jeśli nie jest on spełniony, współpraca graczy nie daje im większych zysków niż naprzemienne zdradzanie się.
Szczególny, prosty przypadek uzyskuje się, gdy zysk ze zdrady jest niezależny od decyzji przeciwnika i gdy koszt bycia zdradzonym jest niezależny od naszej decyzji, czyli:
T+S = P+R.
Iterowany dylemat więźnia W iterowanym dylemacie więźnia ci sami gracze grają wielokrotnie ze sobą, wybierając strategie w kolejnych rundach na podstawie wcześniejszych rund. Robert Aumann pokazał w 1959 roku, że w nieskończonym ciągu takich rozgrywek współpraca może być stanem równowagi.
W przypadku, gdy wiadomo, ile dokładnie będzie rozgrywek, optymalna jest strategia Zawsze Zdradzaj. Wynika to z następującego rozumowania: w ostatniej rundzie można równie dobrze zdradzić, ponieważ przeciwnik nie będzie miał już okazji ukarać za to zagranie. Dlatego obaj gracze w ostatniej rundzie zdradzają. Zatem w przedostatniej rundzie również opłaca się zdradzić, ponieważ w ostatniej rundzie przeciwnik i tak zdradzi itd.