Zakładano, że maszyna będzie zdolna do lotu z prędkością maksymalną rzędu 580 km/h na wysokości 7000 metrów, osiągnie pułap 10 600 m. Zasięg samolotu określono czasem przebywania w powietrzu, 15 minut przy locie z pełną mocą silnika na wysokości 5000 metrów i 2 godziny z prędkością ekonomiczną. Zalecano również jeszcze bardziej uprościć całą konstrukcję.
Samolot zbudowany według specyfikacji F.19/40 oznaczony został jako Miles M.20 Mk. II. W porównaniu z pierwowzorem zmniejszono liczbę karabinów z dwunastu do ośmiu, zrezygnowano z chowanego podwozia wprowadzając podwozie stałe z owiewkami osłaniającymi podwozie główne, zastosowano skrzydła o obrysie trapezowym wyposażone w klapy i lotki. Z samolotu Bristol Beaufighter Mk II przejęto chłodzony cieczą silnik rzędowy Rolls-Royce Merlin XX. Gotowy prototyp po raz pierwszy wzbił się w powietrze 15 września 1940 roku. Okazało się jednak, że M.20 ma problemy ze statecznością w locie. Z tego powodu podjęto decyzję o wydłużeniu kadłuba o 25 cm i przesunięciu do tyłu statecznika poziomego. Zmodyfikowany samolot przekazano do ośrodka badań lotniczych Aeroplane and Armament Experimental Establishment (Biuro Doświadczalne Lotnictwa i Uzbrojenia).