Testy porównawcze jakim poddano prototyp pokazały, że osiągi M.20 dorównują, a w niektórych parametrach przewyższają osiągi samolotów Hurricane i Spitfire. Niestety dla projektu, bitwa o Anglię zakończyła się zwycięstwem Royal Air Force, a brytyjski przemysł pełną parą produkował nowe samoloty i nie było już potrzeby wprowadzania na uzbrojenie „drugorzędnego” myśliwca. Projektowana była również wersja myśliwsko-bombowa oznaczona jako Miles M.20 Mk III, ze wzmocnionym płatem, dzięki któremu samolot mógł przenosić bomby, ale i ta maszyna nie wzbudziła zainteresowania RAF.
Kolejną szansą na uruchomienie produkcji seryjnej samolotu było wprowadzenie do służby w konwojach statków handlowych wyposażonych w katapulty lotnicze (CAM/Catapult Aircraft Merchantman). Miały być to samoloty jednorazowego użytku, po starcie z katapulty i wypełnieniu zadania, maszyna mogła albo wodować w pobliżu statku, albo pilot wyskakiwał na spadochronie. Admiralicja wydała Wymagania Operacyjne OR 102 na tego typu samolot, a 7 marca 1941 roku ogłoszono warunki techniczne (specyfikacja N.1/41), jakie powinien spełniać lekki samolot myśliwski przeznaczony do wypełniania zadań na statkach typu CAM. Wytwórnia Philips & Powis przystąpiła do budowy nowego samolotu oznaczonego jako Miles M.20 Mk IV (poprzednia maszyna uległa rozbiciu).