Typowymi materiałami osłonowymi są ołów, uran zubożony, stal, beton. Ze względu na to, że nie tylko najcięższe materiały jak ołów stanowią skuteczną osłonę przed promieniowaniem gamma (jedynie mniejsza ich grubość wystarcza do takiej samej osłony wykonanej z materiałów lżejszych), osłony często wykonywane są z powszechniejszych i tańszych materiałów. Gdy tylko pozwalają na to warunki eksploatacyjne i techniczne (np. wolne miejsce na odpowiednio grubszą osłonę) stosuje się często, zwłaszcza na osłony stałe, różnego rodzaju betony, stanowiące tani i łatwy w stosowaniu budowlany materiał konstrukcyjny. Dodatkową zaletą betonów jest możliwość zmiany ich własności fizycznych i technicznych przez stosowanie różnego rodzaju dodatków (np. betony ciężkie z domieszką odpadków żeliwnych i stalowych czy śrutów metalowych w celu zwiększenia gęstości czy też barytobeton). Jednak gdy do dyspozycji jest mało miejsca bądź chodzi o małe pojemniki np. do transportu źródeł promieniotwórczych niezastąpionym materiałem osłonnym są substancje ciężkie jak np. ołów czy uran zubożony.
W Polsce metody obliczania osłon stałych przed promieniowaniem X i gamma określa Polska Norma z 1986 roku PN-86 J-80001 Materiały i sprzęt ochronny przed promieniowaniem X i gamma.