Obliczanie osłon stałych.

Osłona detektora Osobnym zagadnieniem jest problem osłony wnętrza domku pomiarowego detektora przed naturalnym promieniowaniem zewnętrznym, zwłaszcza gdy pomiary obejmują niskoenergetyczną część widma. Główną osłonę stanowi optymalnie 10 do 15 cm ołowiu (nie więcej ze względu na rosnącą masę osłony oraz większe prawdopodobieństwo oddziaływania z promieniowaniem kosmicznym, zwiększającym tło), przy czym wzbudzone promieniowanie X w osłonie ołowianej z przedziału (70-85) keV może stanowić problem przy pomiarach w niskich energiach. Aby temu zapobiec stosuje się osłonę stopniowaną, składającą się z ołowiu (10 cm) wyścielonego kadmem (3 mm), wychwytującym promieniowanie fluorescencyjne X z ołowiu i emitującym własne, w przedziale energii (23-27) keV absorbowane dalej przez miedź (0,7 mm). Wzbudzone promieniowanie fluorescencyjne miedzi o energii (8-9) keV leży już zazwyczaj poza zakresem zainteresowania spektrometrii gamma. Ze względu na koszty oraz niedogodności stosowania i obróbki kadmu (jest trującym metalem ciężkim) zazwyczaj spotyka się uproszczoną konstrukcję, zawierającą osłonę ołowianą wyścieloną tylko miedzią.