Zaprzysiężenie nowych praw miało miejsce w trakcie uroczystego wjazdu pary książęcej do Brukseli w styczniu 1356 roku. Stąd przywileje te nazwane zostały mianem radosnego wjazdu – Joyeuse Entrée. Przysięgę na statuty księstwa musieli składać odtąd wszyscy kolejni władcy Brabancji.
Postanowienia Joyeuse Entrée Zatwierdzając Joyeuse Entrée kolejni władcy Brabancji zobowiązywali się utrzymać niepodzielność księstwa, co wykluczało podział spadku w łonie dynastii panującej. Ponadto do rady książęcej mogli być powoływani tylko mieszkańcy Brabancji, a władcy zobowiązywali się nie wypowiadać wojen i nie zawierać ważnych traktatów bez zgody stanów. Jeszcze ważniejszym ustępstwem było uzależnienie nakładania nowych podatków od zgody przedstawicieli stanów, co było typowym rozwiązaniem w monarchii stanowej.
Znaczenie Joyeuse Entrée w historii Belgii Ze względu na swą trwałość oraz zakres władzy przyznanej stanom Joyeuse Entrée bywa porównywane z angielską Magna Charta Libertatum. Statuty Brabancji stały się wzorem dla podobnych dokumentów w innych prowincjach niderlandzkich. Powoływano się na nie w trakcie próby centralizacji władzy w Niderlandach w czasach rządów burgundzkich Walezjuszów (XV wiek) i później w czasach Habsburgów (XVI-XVIII wiek).