Kochankowie z Marony – opowiadanie Jarosława Iwaszkiewicza, opublikowane w 1961 roku przez Wydawnictwo Iskry. Przedstawia historię miłości Oli i chorego na gruźlicę Janka. Utwór powstał pod wpływem doświadczeń związanych z relacją autora z Jerzym Błeszyńskim.
Badacze interpretowali Kochanków z Marony jako utwór o przemijaniu, chorobie i doświadczeniu straty, często zestawiając go z innymi dziełami Iwaszkiewicza, zwłaszcza Brzeziną i Opowiadaniem szwajcarskim. Zwracano również uwagę na znaczenie sanatorium jako heterotopii oraz na homoerotyczny wymiar relacji między bohaterami. Sam Iwaszkiewicz przyznawał, że pisanie opowiadania było dla niego próbą przepracowania bólu po śmierci Jerzego Błeszyńskiego.
Na podstawie opowiadania powstały dwie adaptacje filmowe Kochankowie z Marony z 1966 roku w reżyserii Jerzego Zarzyckiego oraz Kochankowie z Marony z 2005 roku w reżyserii Izabelli Cywińskiej.