Opinie krytyków Badacze zestawiali Kochanków z Marony z innymi utworami Iwaszkiewicza. Radosław Romaniuk, porównując opowiadanie do Brzeziny, pisał: „Chorobę i agonię powieściowego Janka, podobnie jak bohatera Brzeziny, Iwaszkiewicz włącza w cykl natury. Z każdym tygodniem widać ruch zegara, a postęp choroby wydaje się równie nieuchronny i miłość nic tu nie zmieni”. Z kolei Monika Ładoń, odnosząc utwór do Opowiadania szwajcarskiego, stwierdziła: „Opowiadanie szwajcarskie czytane obok Kochanków z Marony jawi się jak rozpoznawanie niezwykle trudnego terenu. Wyjątkowa odmienność opowiadania z 1961 roku pozwala podejrzewać, że śmierć ukochanego została przepracowana i w efekcie doszło do wyraźnego przekroczenia gruźliczej konwencji. Obserwacja umierającego Jerzego wymusiła na Iwaszkiewiczu potrzebę zmierzenia się z realną, a nie literacką wersją szpitalnego cierpienia”.