thumb|300px|Schemat fotopowielacza. Na dynodach zachodzi powielanie elektronów zobrazowane tu niebieskimi liniami. thumb|Kanalikowy fotopowielacz, w obudowie i bez obudowy. Kręta rurka to kanalikowy powielacz elektronów. Emisja wtórna – emisja cząstek z powierzchni ciała stałego, pod wpływem napromieniowania tego ciała wiązką cząstek o dostatecznie dużej energii. Termin ten często oznacza emisję elektronów, zwanych wtórnymi, pod wpływem bombardowania elektronami lub jonami.

Własności Do opisu wydajności emisji wtórnej wprowadzono współczynnik emisji wtórnej określony jako stosunek liczby elektronów wtórnych do pierwotnych. Współczynnik oznaczany jest symbolem δEncyklopedia fizyki PWN 1972 t. 1 s. 516.

Wydajność emisji wtórnej zależy od materiału oraz stanu jego powierzchni, nie stwierdzono jego zależności od liczby atomowej, pracy wyjścia. Współczynnik emisji jest mały dla metali dobrze przewodzących prąd elektryczny, a większy dla półprzewodników i izolatorów. Nie zależy od natężenia wiązki elektronów pierwotnych, zależy od kąta padania wiązki, jest najmniejszy przy prostopadłym padaniu wiązki. Zależy od energii padających elektronów, początkowo rośnie wraz ze wzrostem energii, osiąga maksimum, później maleje.