Przykładowo maksymalny współczynnik emisji glinu wynosi 0,97 i jest osiągany dla energii elektronów pierwotnych około 300 eV, a chlorku sodu 6 – 18, przy – 500 eV.
Energia elektronów wtórnych wynosi kilka elektronowoltów i w niewielkim stopniu zależy od energii elektronów pierwotnych.
Elektrody na których ma zachodzić emisja wtórna wykonuje się z niklu, stali nierdzewnej lub stopu miedzi z berylem. Elektrody pokrywa się emiterem, na który najczęściej używa się: antymonek metali alkalicznych (np antymonek cezu), tlenek berylu (BeO), tlenek magnezu (MgO), fosforek galu (GAP), fosforek galu i (GaAsP).
Teoria emisji wtórnej Teoria emisji wtórnej rozważa trzy etapy: Wytworzenie przez padające elektrony w bombardowanym ciele elektronów wtórnych o odpowiednio dużej energii. Transport wzbudzonych elektronów do granicy ciało – próżnia. Ucieczka elektronów z ciała.
Zastosowania Emisja wtórna jest stosowana do wzmacniania słabych sygnałów nawet w postaci pojedynczych elektronów. Zjawisko emisji wtórnej jest podstawą działania powielaczy elektronowych i zbudowanych w oparciu o jego zasadę działania fotopowielaczy, detektorów jonów, płytek mikrokanalikowych.