Callaghana na „San Francisco”, artylerzyści „Atlanty” brali udział w odpieraniu kolejnych japońskich nalotów, zgłaszając zestrzelenie dwóch maszyn przeciwnika.
Pierwsza bitwa koło Guadalcanalu
thumb|Cieśnina pomiędzy wyspami Savo (pośrodku, na jej tle widoczna sylwetka amerykańskiego niszczyciela) a Guadalcanalem (po lewej widoczny przylądek Esperance) od liczby zatopionych tam okrętów była nazywana Ironbottom Sound (cieśniną Żelaznego Dna) Tego samego dnia wieczorem Amerykanie otrzymali wiadomość o wykryciu zbliżającego się do Guadalcanalu japońskiego zespołu floty: pancerników „Hiei” i „Kirishima” oraz lekkiego krążownika „Nagara” w eskorcie niszczycieli. Wobec uszkodzenia pod Santa Cruz USS „Enterprise” (CV-6) – jedynego w tym czasie amerykańskiego lotniskowca na Pacyfiku – który był wówczas naprawiany w Numei, i zbyt dużego dystansu dzielącego własne okręty liniowe od rejonu przyszłego starcia, mogli im przeciwstawić jedynie dwa krążowniki ciężkie: „San Francisco” oraz „Portland”, trzy lekkie: „Helenę”, „Atlantę” oraz „Juneau” (dwa ostatnie z działami kal. 127 mm) i osiem niszczycieli.