Po zakończeniu działań wojskowych Niemcy przejęli pozostałe pojazdy M.39, w tym jeszcze nieukończone (zdobyli też część M.36 i M.38), po czym używali ich wszystkich na froncie wschodnim do celów antypartyzanckich i służby patrolowej.
Holenderskie Indie Wschodnie W 1936 r., przeczuwając japońskie zagrożenie, kolonialne władze Holenderskich Indii Wschodnich opracowały plan znacznego wzmocnienia własnych sił zbrojnych, czyli Królewskiej Armii Holenderskich Indii Wschodnich (KNIL), w tym sformowania sześciu brygad zmechanizowanych. W każdej z nich miał znajdować się batalion pancerny. Jednakże finansowe ograniczenia uniemożliwiły zakup czołgów. Pełne zamówienie w 1938 r. w Wielkiej Brytanii 70 lekkich czołgów Vickers E nie doszło do skutku z powodu wybuchu wojny z Niemcami. Do Holenderskich Indii Wschodnich zdążyło dotrzeć jedynie 20 tych maszyn. W tej sytuacji Holendrzy zwrócili się do Amerykanów, zamawiając w firmie Marmon-Herrington w 1939 r. 628 czołgów 3 typów (CTLS-4TAU, CTMS-1TWI i MTLS-1GI4). Dostawa miała odbyć się do 1 stycznia 1943 r. Przejście amerykańskiego przemysłu na tory wojskowe doprowadziło jednak do ograniczenia holenderskiego zamówienia. Pod koniec stycznia 1942 r. do Holenderskich Indii Wschodnich dostarczono jedynie 25 lekkich czołgów CTLS-4, uzbrojonych w 3 karabiny maszynowe.