Maszyny trzeba było jednak przetransportować ze statku, który osiadł na mieliźnie, w związku z czym większość maszyn została uszkodzona i wymagała remontu. W idealnym stanie technicznym było jedynie 8 czołgów. Do tego czasu Holendrzy zdołali wyszkolić 30 oficerów i ok. 500 podoficerów i szeregowych personelu wojsk pancernych. Posiadany sprzęt pancerny okazał się niewystarczający do sformowania nawet jednego batalionu pancernego. Utworzono więc tzw. Oddział Ruchomy (Mobiele Eenheid) pod dowództwem kpt. G. J. Wulfhorsta. Oprócz szwadronu pancernego w jego skład weszły zmotoryzowana kompania piechoty (ok. 150 żołnierzy z 16 opancerzonymi samochodami ciężarowymi Overvalwagen type В), pluton rozpoznawczy (3 samochody pancerne produkcji południowoafrykańskiej Marmon-Herrington Mk. III MEF i 1 amerykańskiej Scout Car M3A1) oraz dwie zmotoryzowanie baterie artylerii (przeciwpancerna z działkami 47 mm i górska z działami 75 mm). Kiedy Japończycy wylądowali na Jawie 1 marca 1942 r., Oddział Ruchomy stacjonował w mieście Bandung w głębi wyspy. Otrzymał rozkaz przesunięcia się w rejon Kalijati. Następnego dnia przy wsparciu 5 Batalionu Piechoty zaatakował przednie części japońskiego 230 Pułku Piechoty, który zajął Subang. Zaskoczeni Japończycy wycofali się, tracąc wielu zabitych i rannych.