Metoda bezpośrednia Nadtlenek dostarczany był do dekompozera, gdzie dzięki katalizatorowi następowała dekompozycja do postaci pary wodnej i tlenu. Powstawała w ten sposób mieszanina gazowa o temperaturze 450–963 °C, dzięki własnemu ciśnieniu, dostarczana była do komory spalania, jednocześnie z wtryskiwanym tam lekkim olejem. W efekcie spalania powstawała mieszanina pary wodnej i dwutlenku węgla, która przez filtry zanieczyszczeń dostawała się do turbiny. Po wykonaniu pracy para była następnie kondensowana w kondensatorze, po czym część kondensatu wydalana była za burtę, pozostała zaś część po schłodzeniu była wtryskiwana z powrotem do komory spalania. Dwutlenek węgla zaś był w całości wydalany za burtę, gdzie rozpuszczał się w wodzie morskiej.
Układ wymagał dużej ilości energii elektrycznej dla działania pomp, która produkowana była w sprzężonym generatorze elektrycznym.