Jako że wydalanie CO2 wymagało pokonania panującego na zewnątrz okrętu ciśnienia hydrostatycznego, w procesie tym zaangażowana była także turbina okrętu, co jednak skutkowało dużym zużyciem nadtlenku wodoru i paliwa Toteż w celu jego zmniejszenia, w układzie zastosowano specjalny kompresor dwutlenku węgla, dzięki któremu powstawała różnica ciśnień między wejściem oraz ujściem z turbiny, co ułatwiało pokonanie oporu ciśnienia hydrostatycznego i zmniejszało ich zużycie.
Metoda pośrednia Obok bezpośredniej, opracowano także pośrednią metodę napędu, opartą na obiegu zamkniętym pary z kondensatorem w turbinie. W metodzie tej para wodna napędzająca turbinę wytwarzana była w wymienniku ciepła podgrzewanym przez powstałą w komorze spalania mieszankę pary wodnej i dwutlenku węglą. Para z tej mieszanki kondensowana była w wymienniku ciepła i wyrzucana za burtę razem z CO2, krążąca zaś w obiegu zamkniętym i rozgrzana w wymienniku para napędzała turbinę. Ta technika odznaczała się znacznie mniejszym zużyciem nadtlenku wodoru oraz lekkiego oleju napędowego, cały jej system był jednak nieco cięższy od układu bezpośredniego i wymagał więcej przestrzeni w okręcie podwodnym.