System zimny Pierwszy system Waltera, tzw. system zimny, został zbudowany jedynie dla celów testowych, a opracowany jeszcze przed zastosowaniem metody bezpośredniej. Układ ten zainstalowano na V80 – 80-tonowym eksperymentalnym okręcie – w 1939 roku. Nadtlenek wodoru był w nim poddawany jedynie dekompozycji, przez co turbina napędzana była wyłącznie mieszaniną pary i tlenu, bez zaangażowania komory spalania, paliwa oraz dwutlenku węgla. Tlen uchodził następnie do morza, znacząc swoją obecność pod postacią dużej liczby pęcherzy. Ta eksperymentalna metoda cechowała się bardzo dużym zużyciem nadtlenku wodoru, okręt zdolny był jednak wyprodukować moc 2000 koni mechanicznych oraz osiągnąć pod wodą prędkość 28 węzłów.
Reguła Waltera umożliwia uzyskanie wysokiej mocy przy stosunkowo niewielkiej wadze systemu i niskich wymaganiach co do niezbędnej przestrzeni na okręcie. W przypadku metody bezpośredniej, bez sprężarki, zużycie nadtlenku wodoru wynosiło 2,35 kg/KWh, natomiast przy zastosowaniu kompresora zużycie spadało do 1,85 kg/KWh.