W tym czasie nie było więc możliwe zabranie na okręt ilości nadtlenku niezbędnej dla całego rejsu, w związku z czym w okrętach instalowano także standardowy układ diesel-elektryczny z chrapami do zastosowania jako standard podczas rejsu, gdy nie była wymagana szczególna sprawność pływania podwodnego.
Okręty z napędem Waltera thumb|U-1406 w 1945 roku. Widoczne otwarte wrota zbiorników perhydrolu Po przeprowadzonych z sukcesem próbach w roku 1940, złożono zamówienie na pierwsze okręty podwodne wyposażone w napęd Waltera U-792 i U-794. Oznaczone one były jako typ XVIIA - przyjęto je do służby w październiku 1943 roku. Kolejna para okrętów tego typu, U-793 i U-795, weszła do służby w kwietniu 1944. W marcu 1944 U-793 z admirałem Dönitzem na pokładzie, osiągnął pod wodą prędkość 22 węzłów, w czerwcu zaś tego samego roku, U-792 osiągnął zmierzoną prędkość 25 węzłów. Osiągnięcie przez te okręty tak wysokich na owe czasy prędkości podwodnych, stanowiło tym większe osiągnięcie, iż okręty te okazały się łatwe w prowadzeniu przy tej szybkości.