Okręty z napędem Waltera nękane jednak były plagą problemów mechanicznych i związanych z obsługą. Dodatkowo, posiadały niską sprawność oraz traciły znaczną część energii (tym większą, im większe było zanurzenie) na usunięcie spalin (parcie wody przeciwstawiało się parciu gazów spalinowych uchodzących z wydechu).
Budowa operacyjnych okrętów z napędem Waltera - typu XVIIB rozpoczęła się w stoczni Blohm und Voss w Hamburgu. Kriegsmarine planowała także budowę "atlantyckich" jednostek z napędem Waltera - zamówione zostały nawet dwie jednostki typu XVIII: U-796 oraz U-797, jednakże budowa tych większych jednostek przestała być kontynuowana wiosną 1944 roku. W ich miejsce, 26 maja 1944 roku podpisano kontrakt na budowę jednostek typu XXVI o wyporności 842 ton, których oczekiwana prędkość podwodna przy zasięgu 144–160 mil morskich (300 km), wynosiła 24 węzły. Okręty te zabierać miały 97 ton nadtlenku wodoru i 65 ton paliwa, co przy zastosowaniu w nich metody bezpośredniej pozwalać miało na zasięg działania wynoszący 100 mil morskich przy prędkości 4 węzłów, zaś przy zastosowaniu dieslowskiego napędu bezpośredniego, zdolne miały być do przepłynięcia na powierzchni 7800 mil przy prędkości 10 węzłów. Początkowo planowano budowę 250 jednostek tego typu, budowę kilku z nich rozpoczęto już w stoczni Blohm & Voss, jednakże żadnej nie ukończono.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Podwodne układy napędowe Kategoria:Turbiny