Dzięki opóźnieniu ród Mańkowskich miał czas na przywrócenie świątyni do dawnego blasku. Do śmierci senatora w 1936 roku poczyniono wiele prac remontowych. W testamencie dobrodziej zapisał braciom budynki klasztorne oraz 8 hektarów ziemi. Tego samego roku zwołano kapitułę we Włoszech i podjęto decyzję o reaktywacji eremu, którego superiorem został o. Alojzy Poprawa. Oprócz niego w klasztorze miał zamieszkać jeszcze jeden ojciec i czterech braci zakonnych. Ojciec Alojzy przybył do klasztoru na początku 1937 roku, a w lipcu dołączyli do niego o. Maksymilian oraz bracia Gerard i Paweł.
2 lipca 1937 roku, po 118 latach ciszy, zabrzmiał dzwon klasztorny. Bracia zakonni zabrali się do pracy nad porządkami i naprawami uszkodzonych budynków. Pracę odnowienia obrazu Matki Bożej Pocieszenia zlecono poznańskiemu artyście, Stefanowi Bukowskiemu, który zdążył odrestaurować obraz przed bieniszewskim odpustem przypadającym na 8 września. Tego dnia, w uroczystość Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, odnowione malowidło wróciło na chór zakonny, za głównym ołtarzem. W odpuście wzięło udział około trzydzieści tysięcy wiernych.