Duże hangary dla czterech wodnosamolotów zabudowano wokół tylnego komina. Przed nim zainstalowano dwie obrotowe katapulty na cylindrycznych pokładach. Na dachu hangaru znajdował się dźwig do obsługi samolotów pokładowych. Bezpośrednio za hangarem znajdowała się jednokondygnacyjna nadbudówka z zapasowymi przyrządami kierowania ogniem. Okręty posiadały dwa trójnożne maszty: przedni, stanowiący podstawę konstrukcji trzykondygnacyjnej nadbudówki dziobowej, mieszczącej między innymi opancerzone bojowe stanowisko dowodzenia, oraz główny z rufową nadbudówką, przed którą znajdował się pokład łodziowy. Dźwig służący do obsługi łodzi pokładowych umiejscowiony był w przedniej części głównego masztu.

Kadłub był podzielony grodziami na 22 przedziały wodoszczelne, miał podwójne dno i burty. Przestrzenie te wykorzystano jako zbiorniki paliwa. Środek ciężkości zaplanowano stosunkowo nisko, by zapobiec niekontrolowanej utracie stateczności w przypadku uszkodzeń bojowych. Powodowało to jednak znaczne kołysanie kadłuba, szczególnie przy niskich prędkościach. W konstrukcji nadbudówek użyto, dla oszczędności tonażowych, znacznych ilości stopów aluminium.