Nie ma oddzielnych zaleceń regulujących przebieg dalszego leczenia rany. Procedura nie różni się od tych przyjętych dla innych infekcji tkanki łącznej. Niektórzy rekomendują stosowanie opatrunków próżniowych (ang. vacuum-assisted closure devices) po zatrzymaniu się procesu chorobowego. Wśród maści i innych środków do oczyszczania rany wymienia się rozcieńczony roztwór podchlorynu sodu, środki na bazie jodu (w rodzaju Betadine), sole srebrowe sulfonamidów (srebrzan sulfadiazyny, mafenid) itp. Czasem nie udaje się uniknąć przeszczepów skóry lub użycia syntetycznych biopolimerów (Integra, AlloDerm) w celu pokrycia ubytków.
Równolegle do leczenia chirurgicznego wprowadza się antybiotykoterapię. Ilość i rodzaj terapeutyków różni się znacznie w zależności od wyników posiewu i stanu epidemiologicznego rejonu, w którym leży szpital. W przeszłości, przed uzyskaniem antybiogramu, wprowadzało się wysokie dawki penicyliny i klindamycyny oraz jeden ze specyfików przeciw organizmom beztlenowym (np. metronidazol). Obecnie (szczególnie w USA) w podstawowym zestawie uwzględnia się wankomycynę, linezolid, daptomycynę lub streptograminy, aby zatrzymać rozwój gronkowców szczepu MRSA. Klindamycyna nadal jest zalecana ze względu na działanie przeciwko anaerobom oraz hamowanie wytwarzania toksyn bakteryjnych.