Ostatecznie rozpoznanie zostaje potwierdzone po otwarciu chirurgicznym rany. Obszerna martwica, obecność ciemnego płynu o odrzucającym zapachu, plastyczność tkanek i ich podatność na uszkodzenia to typowe obserwacje. Biopsje śródoperacyjne pomagają wyznaczyć granice obszaru resekcji; mikroskopowo widać obecność martwicy, obrzęku, nacieku z granulocytów/makrofagów, zakrzepicy w drobnych naczyniach krwionośnych itp.
Leczenie mały|Rana z rozległym obszarem martwicy opracowywana chirurgiczne Kluczowym elementem terapii jest szybkie i dokładne opracowanie chirurgiczne rany. Tylko ono w sposób bezsprzeczny obniża śmiertelność i zapobiega dalszemu rozprzestrzenianiu się infekcji. Zabieg wiąże się z doszczętnym usunięciem tkanki nekrotycznej; zwykle ranę rewiduje się 2–3 razy. Amputację zajętej kończyny przeprowadza się w wypadku agresywnego szerzenia się choroby w kierunku tułowia lub krytycznego uszkodzenia struktur mięśniowych.