Władimir Fiodorowicz Tiendriakow (ros. Влади́мир Фёдорович Тендряко́в, ur. 5 grudnia 1923 we wsi Makarowskaja, w ówczesnej guberni wołogodzkiej, zm. 3 sierpnia 1984 w Moskwie) – radziecki, rosyjski pisarz.
Życiorys Urodził się w rodzinie sędziego, później starszego prokuratora. W listopadzie 1941 powołany do wojska, w roku 1943 został ranny pod Charkowem i po pobycie w szpitalu zwolniony ze służby wojskowej. Zamieszkał w obwodzie kirowskim, gdzie został nauczycielem przysposobienia wojskowego, potem sekretarzem Komsomołu na rejon podosinowski.
W roku 1945 zamieszkał w Moskwie, w roku 1946 rozpoczął studia w Instytucie Kinematografii im. Gierasimowa, po roku przeniósł się do Instytutu Literackiego im. Gorkiego, który ukończył w roku 1951. Studiował pod opieką Konstantina Paustowskiego.
W roku 1948 został członkiem Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego.
Pierwsze opowiadania publikował w tygodniku „Ogoniok” w latach 1948–1953. Od roku 1955 tworzył jako zawodowy pisarz. W latach sześćdziesiątych coraz częściej spotykał się z ingerencjami cenzury. Niektóre utwory mogły się ukazać dopiero w latach pieriestrojki, po śmierci autora.
W latach 1967, 1971, 1976 i 1981 był wybierany do zarządu Związku Pisarzy ZSRR.