Aleksander Gorzeński herbu Nałęcz (ur. ok. 1671 r., zm. 2 maja lub 9 maja 1754 r. w Gnieźnie) – dziedzic dobrzycki, proboszcz dobrzycki w latach 1726–1748, kantor gnieźnieński, kanonik gnieźnieńskiej kapituły katedralnej w 1727 rokuPrałaci i kanonicy katedry metropolitalnej gnieźnieńskiej od roku 1000 aż do dni naszych. Podług źródeł archiwalnych, opracował Jan Korytkowski, t. II, Gniezno 1883, s. 101-102., kanonik krakowski, archidiakon kaliski, wikariusz generalny archidiecezji gnieźnieńskiej.
Syn Andrzeja i Zofii ze Skoraszewskich, chorążanki poznańskiej. Poślubił Annę Koźmińską, kasztelankę rogozińską, z którą miał czterech synów: Dymitra (zm. 1732), jezuitę, Franciszka, pułkownika wojsk koronnych, Józefa, kanonika gnieźnieńskiego i poznańskiego, Antoniego, chorążego kaliskiego i poznańskiego, konsyliarza generalnego konfederacji barskiej oraz cztery córki.
W 1701 r. wymieniany był jako dworzanin królewski. W 1706 i 1717 r. pełnił godność marszałka sejmików średzkich, w 1715 i w 1727 r. wybrano go na komisarza skarbowego województw wielkopolskich, a w 1727 r. wybrany został również deputatem do Trybunału Koronnego, którego został wicemarszałkiem.
W 1717 r.