nabył za 106 700 zł od spadkobierców Michała Dobrzyckiego (1660–1715) dobra dobrzyckie, które pozostały w rękach Gorzeńskich przez niemal 100 lat (do 1816 r.).
Po śmierci żony w 1726 r. wstąpił do Seminarium Duchownego i otrzymał święcenia kapłańskie. W tym samym roku został proboszczem w dobrzyckiej parafii. Ze względu na funkcje jakie pełnił w Gnieźnie w Dobrzycy zastępowali go wikariusze: ks. Franciszek Kociałkiewicz (1727–1735 r.), ks. Ludwik Łęski (do 1731, ks. Szymon Karszewski (1732 r.) ks. Mateusz Kurowski (1733 r.), ks. Tomasz Czarczyński (1737 r.), ks. Łukasz Płaczkiewicz (1738–1740 r.), kd. Franciszek Płaczek (1740 r.), ks. Wojciech Żgliński.
4 sierpnia 1729 r. otrzymał kanonię Bużenin, a w 1732 r. został kantorem gnieźnieńskim po Aleksandrze Mostowskim. Arcybiskup Teodor Potocki mianował go wikariuszem generalnym archidiecezji gnieźnieńskiej. Kolejni biskupi na stolicy gnieźnieńskiej, abp Krzysztof Antoni Szembek i abp Adam Ignacy Komorowski, podtrzymali tę nominację.
Jako delegat kapituły gnieźnieńskiej jeździł także na sejmik średzki i sejm warszawski, z jej ramienia zasiadł również w 1732 r. w Trybunale Koronnym, zostając jego wiceprezydentem.