W 1905 r. zbór liczył 24 członków ochrzczonych na wyznanie wiary, którzy zgromadzali się na nabożeństwach w domach prywatnych przy ul. Milscha (dziś Kopernika) oraz Struga 17. W 1907 r. kolejny pastor łódzkiego zboru – pochodzący z Odessy kazn. Dawid P. Gäde – zorganizował pierwszą w mieście publiczną adwentystyczną ewangelizację w sali restauracji „Paradise” przy ul. Piotrkowskiej. Niemieccy adwentyści w okresie I wojny światowej zostali w większości internowali, wyjechali z miasta bądź zostali zesłani na Sybir. Nabożeństwa odbywały się w języku polskim i były tłumaczone na niemiecki. W latach 1914–1920 pastorami byli Teodor Will i jego syn Waldemar, następnie między 1920–1924 – kazn. Ferdynand Dzik i od 1924 – kazn. Kosmowski. W 1926 r. zbór adwentystyczny w Łodzi liczył 70 osób, którzy rekrutowali się głównie z różnych kościołów protestanckich.