Jako że okręty były budowane w stoczni w Kilonii nad Morzem Bałtyckim, dowództwo floty Austro-Węgier doszło do wniosku, że niemożliwe jest dostarczenie ich do portów na Morzu Adriatyckim – jak miało to miejsce w roku 1909 z okrętami typu U-3 – gdyż wiązałoby się to z koniecznością przepłynięcia przez pozostającą pod kontrolą Wielkiej Brytanii Cieśninę Gibraltarską. W rezultacie 28 listopada 1914 roku wszystkie pięć zamówionych okrętów sprzedano niemieckiej Kaiserliche Marine.
Numer okrętu został zmieniony z „U-7” na „U-66” i jednostka została dostosowana do niemieckich standardów: zwiększono wyporność na powierzchni o 96 ton, wyporność po zanurzeniu o 48 ton, w rezultacie oba parametry osiągnęły wartość odpowiednio 791 i 933 ton. Oprócz tego zwiększono zanurzenie z 3,78 na 3,81 m. Przebudowa dotyczyła także uzbrojenia: zwiększono liczbę torped z 9 do 12, a także zamontowano działo pokładowe 88 mm KL/30.
Wczesna kariera SM „U-66” został zwodowany 22 kwietnia 1915 roku. 23 lipca natomiast odbyła się ceremonia podniesienia bandery Kaiserliche Marine. Wtedy też dowództwo objął mający za sobą trzynaście lat służby w marynarce wojennej 31-letni Kapitänleutnant Thorwald von Bothmer. 17 października przydzielono okręt do Flotylli Bałtyckiej (niem. U-Boote der Ostseestreitkräfte V.