Michaił Borisowicz Nikiforow, ros. Михаил Борисович Никифоров (ur. 3 lutego 1901 r. w Petersburgu, zm. ?) – radziecki wojskowy (major), oficer szkoły propagandystów ROA w Dabendorfie, szef oddziału formowania sztabu Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji, a następnie dowódca samodzielnego dywizjonu rozpoznawczego 2 Dywizji Piechoty Sił Zbrojnych KONR podczas II wojny światowej.
Pod koniec kwietnia 1919 r. ukończył gimnazjum w Twerze. Brał udział w wojnie domowej w Rosji przeciwko wojskom Białych gen. Nikołaja N. Judenicza, a następnie przeciwko wojskom gen. Antona I. Denikina i gen. Piotra N. Wrangla. Po ukończeniu szkolenia na 1 sowieckich twerskich kursach kawaleryjskich czerwonych dowódców został pod koniec grudnia 1919 r. dowódcą plutonu 2 Mieszanego Pułku Kawalerii. Od poł. sierpnia 1920 r. dowodził plutonem 2 Samodzielnej Moskiewskiej Brygady Kursantów. Od poł. września tego roku pełnił funkcję 2 sekretarza komisarza politycznego 4 szkoły kawaleryjskiej kadry dowódczej. Od pocz. listopada 1921 r. wykładał w szkole topografię wojskową. Od pocz. marca 1922 r. dowodził plutonem szkoły. Pod koniec września 1923 r. ukończył szkołę, po czym objął dowództwo samodzielnego szwadronu kawalerii 6 Dywizji Strzeleckiej. Od poł. listopada tego roku był zastępcą dowódcy szwadronu. Na pocz. lutego 1924 r.