Jarosław Jerzy Kita (ur. 18 grudnia 1960 w Ostrowcu Świętokrzyskim) – polski historyk, od 2008 roku profesor UŁ i wicedyrektor Instytutu Historii tejże uczelni. Specjalista z zakresu prasoznawstwa, historii ziem polskich w XIX wieku, historiografii i biografistyki.
Życiorys Ukończył Liceum Ogólnokształcące nr III im. Władysława Broniewskiego w Ostrowcu Świętokrzyskim (1979). W latach 1979–1984 studiował historię na Uniwersytecie Łódzkim. Był m.in. członkiem i prezesem Studenckiego Koła Naukowego Historyków. W czerwcu 1984 roku obronił pracę magisterską nt. Posłowie Małopolski Zachodniej w początkach obrad Sejmu Czteroletniego (do obalenia Rady Nieustającej 19 stycznia 1789 roku) (promotor: prof. dr hab. Wojciech Szczygielski). W tym samym roku rozpoczął pracę w charakterze asystenta w Zakładzie Historii Nowożytnej Polski Uniwersytetu Łódzkiego. Rozpoczął tam pisanie doktoratu z zakresu historii Polski XIX wieku pod kierunkiem prof. dra hab. Zbigniewa Stankiewicza. Jednocześnie brał udział w pracach Interdyscyplinarnego Zespołu Naukowo-Badawczego Struktur i Przemian Społecznych Wsi Polskiej XIX i XX wieku. Odbył staże naukowe w Warszawie (1989) i Moskwie (1991, opiekun: prof. Gienadij Matwiejew). Po śmierci prof. dra hab. Z. Stankiewicza promotorem jego pracy doktorskiej został prof. dr hab. Wiesław Puś.