Ikebana – sztuka układania kwiatów. Istnieją różne szkoły prezentujące odmienne style. Niektóre układają kwiaty tak, aby wyglądały, jak na wolności, inne kierują się precyzją kształtu, linii i formy, sięgając nawet do zasad, które określają kąty, które powinny tworzyć gałęzie. Powstały nowoczesne, awangardowe style, które zamiast kwiatów wykorzystują szkło, żelazo i inne materiały. Znane szkoły: Ikenobō (najstarsza), Sōgetsu i Ohara.
Sztuka rzeczywista
thumb|200px|Maski teatru nō
Trzy klasyczne formy teatru japońskiego to: kabuki, nō (noh), bunraku (lalkowy). Wszystkie zostały uznane jako niematerialne dziedzictwo kulturowe UNESCO.
Kabuki – tradycyjna forma teatru, której korzenie sięgają okresu Edo. Obejmuje misternie zaprojektowane, bogate kostiumy, przyciągający wzrok mocny makijaż, dziwaczne peruki, a co najważniejsze – przesadzoną grę aktorów. Wysoce stylizowane ruchy służą przekazaniu znaczenia publiczności. Jest to ważne, gdyż zwykle używana jest staromodna forma języka japońskiego, trudno zrozumiała dla współczesnych Japończyków. Fabuła oparta jest na wydarzeniach historycznych, konfliktach moralnych, historiach miłosnych, tragicznych spiskach.